بهشت نظـم

از سارا تیزدیل،عاشقان به غایت شیفتگی را می خوانید.پیشترها از همین ضعیفه ، بده بستان را ترجمه کرده بودم.

سارا تیزدیل،Sara Teasdale شاعره­ی آمریکایی، در هشتم آگوست سال 1884 میلادی در ایالتِ میسوری متولد شد. کوچک­ترین دختر خانواده­­ بود. پدرش تاجری معتبر و مادرش زنی شناخته شده بود. در کودکی او را نخست سادی می­خواندند و سپس ساراه، اما وی حرف «ه» را بعد از چاپ اولین اشعارش از نامِ خود حذف کرد.

او مطابق با رسوم اشرافی آن دوران تربیت شد؛ تا نُه ساله­گی تدریس در خانه و سپس تحصیل در مدرسه­ی دختران. علاقه­ی زیادی به خواندن داشت، به طبیعت با­دقت می­نگریست و احساسات و واکنش­های خویش را تحلیل می­کرد. به دلیل حمایت بیش از حد خانواده و بیماری بسیار شکننده بود و با کمترین تنشی به عزلت پناه می­برد. بعدها بیماری­اش بدتر شد و به همین دلیل خیلی زود با مرگ انس گرفت.

اشعارش را با شعرهای کودکانه آغاز کرد و سپس شعرهایی به شدت احساساتی، چون یک فرد بالغ، سرود. سروده­های وی پلی است بین اشعارِ کلاسیکِ زنانِ میانه و اواخرِ قرن نوزدهم و قرن بیستم. شعرِ وی از احساساتش سرچشمه می­گرفت؛ درست مثلِ شعرِ شاعرانِ عزلت ­نشینِ قرن نوزدهم اِمیلی دیکینسون و کریستینا روسِتی. این شاعران به خلوت پناه می­بردند و می­سرودند. او نیز چنین کرد و بیماری­اش نیز این امکان را به وی می­داد تا بیش­تر تنها باشد و بنویسد.بعد از جدایی از همسر بیماری­ او رو به وخامت گذاشت. سارا تیزدیل در 29 ژانویه­ی سال 1933 میلادی در آپارتمانش تعدادِ زیادی قرص خواب­آور بلعید، در آبِ گرم دراز کشید، به خواب رفت و دیگر چشم نگشود. او در قبرستان بِل­فونتِین در زادگاهش به خاک سپرده شد.آخرین مجموعه شعر وی،  پیروزی­ی غریب، در همان سال انتشار یافت.

 عاشقانِ به غایت شیفتگی

وقتی عشق ،کمال می یابد

سخن عاشق از عشق،کاستی می گیرد.

فرانچسکا،ایزوت * ... و همه ی عشقبازان تاریخ

در رایحه ی باغهای بهشت

خاموشند و یا به جزئیات چیزهای غیر منطقی می پردازند.

زنی را از قبل می شناختم

که از جوانی دل در گرو مردی داشت

بر خلاف نیروی سرنوشت

و در نبردی غرور آمیز

اما هرگز از عشق ،چیزی نگفت

فقط تصادفا نامش را می شنید

مثل برقی که از پیش دیدگانش می گذشت.

Those Who Love

'Those who love the most
'Do not talk of their love
'Francesca, Guinevere
Deirdre, Iseult, Heloise
In the fragrant gardens of heaven
Are silent, or speak if at all
.Of fragile inconsequent things

And a woman I used to know
Who loved one man from her youth
Against the strength of the fates
Fighting in somber pride
Never spoke of this thing
But hearing his name by chance
A light would pass over her face